Jam Ergi, maturant në një gjimnaz të vogël në një qytet të Shqipërisë. Kanë kaluar tre vite si një frymë, por me kujtime që do më shoqërojnë gjithmonë.
Kur fillova klasën e dhjetë, ndihesha si një i huaj mes të njohurve. Të gjithë flisnin për maturën si për një mal të madh, që duhet ta ngjitesh me ngulm, pa u ankuar. Atëherë nuk e kuptoja pse, por sot e ndjej.
Tre vite me netë pa gjumë për provime, me stresin e prindërve që thonin “duhet të dalësh mirë”, me sfidat e të rriturit – por edhe me çaste të bukura: shoqërinë, udhëtimet shkollore, debatet në klasë, dashuritë e para, zhgënjimet dhe rritjen shpirtërore.
Sot jam në vitin e fundit dhe çdo ditë ndjej një lloj mallëngjimi. Gjithçka po ndryshon. Bankat ku kemi qeshur tani janë më të heshtura. Mësuesit nuk duken më si të rreptë, por si njerëz që po na përgatitin për të fluturuar.
Kam shumë ëndrra – dua të studioj teknologji jashtë vendit, të bëhem dikush që kontribuon për vendin tim nga larg ose nga afër. Por brenda vetes, ndiej frikën e panjohurës, frikën që ndoshta nuk do ta kem më këtë jetë që kam sot: me shokët, me humorin e klasës, me thjeshtësinë e çdo dite.
Matura është më shumë se një provim. Është një ndarje nga fëmijëria. Dhe unë… jam gati, por nuk dua të harroj asnjë moment nga kjo rrugë.
