Nuk e kisha menduar kurrë që universiteti, vendi që kisha idealizuar për vite me radhë, do të kthehej në arenën e një lufte të brendshme. Jo me provime, as me profesorë të ashpër, por me shikime të ftohta, me fjalë që djegin më shumë se çdo e vërtetë, dhe me një ndjenjë të vazhdueshme që nuk përkisja askund.
Jam student në vitin x të Inxhinierisë Elektronike. Vij nga një qytet i vogël, ku njerëzit të përshëndesin edhe kur nuk të njohin. Në javën e parë, e kuptova menjëherë që nuk isha si shumica. Nuk kisha rroba marke, nuk kisha celular të fundit dhe flisja me një dialekt që shumë e përdornin për të më imituar dhe qeshur pas krahëve.
Filloi me batuta. “Hej, shikoje malokun!” – i thoshin njëri-tjetrit duke qeshur. Në fillim, i mora si shaka. U përpoqa të qeshja bashkë me ta, të mos e tregoja që më dhembnin. Por, dita-ditës, batutat u kthyen në tallje të përditshme. Ulesha vetëm në leksione. Kur përpiqesha të flisja në ndonjë seminar, më ndërprisnin me zë të lartë: “Na fal o profesor, nuk e morëm vesh, mund ta përkthesh në shqip?”
Fillova të ndryshoj. U mbylla në vetvete. Shkova më rrallë në leksione. Kur i tregoja ndonjë shokut tim të vjetër nga gjimnazi, më thoshte: “Mos e merr kaq për zemër, janë thjesht shaka.” Por nuk ishin. Kishin ndikim. Fillova ta urreja dialektin tim, mënyrën se si flisja, veshjet e mia. Deri edhe emrin tim e thoshin me ironi.
Një ditë, vendosa të mos hesht më. E ngrita zërin në një seminar, jo për të debatuar për ndonjë temë teknike, por për të treguar se si ndihesha. Të paktën një pjesë e klasës heshti. Njëri më kërkoi falje. Të tjerët, sigurisht, e morën si “dramë personale”.
Nuk pres që të gjithë të më kuptojnë. Por e di një gjë: bullizmi nuk ndodh vetëm në shkollat fillore. Ai vesh kostumin e një studenti “cool”, që bën humor në kurriz të tjetrit. Dhe nëse nuk flasim për të, ai bëhet pjesë e zakonshme e jetës sonë.
Sot, nuk ndihem më i dobët. E di që nuk jam problemi. Unë nuk kam nevojë të ndryshoj për të qenë “si ata”. Ata duhet të mësojnë të jetojnë me dikë si unë. Ndryshe. Real.
